Donderdagavond 19 augustus speelde South Mountain in
café De Muzikant in Neerkant.
We waren al op tijd vertrokken om naar deze Canadese
formatie te gaan kijken en dat was maar goed ook.
De Muzikant is een klein pittoresk café dat veel
luistermiddagen en avonden organiseert met country-,
jazz-, blues- en rockartiesten.
Wij hadden geluk en konden nog een zitplaats krijgen aan
een tafel maar al snel was het café vol en moesten de
meeste mensen staan. De sfeer die er hing was geweldig
goed en de mensen konden niet wachten totdat de heren
zouden gaan beginnen.
Ook de heren stonden buiten al te popelen en wilden wel
een interviewtje doen met ons voor ze moesten beginnen.
Hier volgt het interview met deze vrolijke en uitgelaten bende mannen:
Uit wie bestaat South Mountain? Steve: We zijn met vier heren en wel Steve Piticco gitarist en zanger, Tyler Beckett violist en zanger,
Kurk Bernard, bassist en zanger en normaal gesproken Jay Riehl als drummer en zanger.
Maar helaas is Jay verhinderd en zit in Nashville. Daarom drumt Roger Salomon vandaag voor ons.
Hij komt als enige niet uit Canada maar uit Knoxville, Tennessee.
Hoe lang bestaat de band al? Steve: De band is opgericht in 1989 en Steve is als enige
ook al zolang bandlid. Tyler speelt pas sinds drie jaar mee,
Kurk vanaf 2001 en Jay vanaf 1998.
Waar hebben jullie de bandnaam van? Steve: De band is vernoemd naar een klein dorpje vlakbij
Ontario. Dat dorpje heet South Mountain en heeft een
populatie van 400 mensen. Er staan daar vijf kerken!!
Maar die komen nooit vol haha.
Hoeveel albums hebben jullie gemaakt? Steve: We hebben inmiddels een paar albums gemaakt
maar pas 1 met de huidige bezetting.
Daarnaast heeft Steve op verschillende albums van
andere artiesten meegewerkt.
Zijn jullie van plan om er nog een te gaan maken? Kurk: Ja!! zodra we thuis zijn van deze Europese tour gaan
Steve en ik de studio in om te schrijven en op te nemen.
We hebben tot nu toe veel covers gedaan maar willen
nu weer met wat meer eigen nummers komen.
Jullie hebben diverse prijzen gewonnen, weet je nog hoeveel? Steve: Als band hebben we de Vista Rising Star gewonnen
in 1991 en een Best Live Act Award in 2005.
Daarmee zijn we zelfs Shania Twain voorbij gegaan.
En ik heb een stuk of vijf Europese Awards gewonnen
als Intrumentalist van het jaar.
In Canada zijn het er ongeveer negen.
Helemaal precies weet ik het niet meer.
Hoelang touren jullie nu al door Europa? Kurk: Pff even nadenken. We hadden het er laatst over
met Kees de Haan onze Europese manager.
Hij dacht dat dit het zesentwintigste jaar was.
Maar sommige jaren hebben we 2 tours in een jaar gedaan.
Ik denk dat we wel boven de dertig komen. Steve: En ik nog wel meer want ik heb met andere bands
en ook solo door Europa gereisd.
Hebben jullie dan een favoriet land? Steve en Kurk in koor: Nederland.
Ja hier zijn we buiten Canada begonnen en vanuit Nederland
uit gaan breiden naar andere Europese landen zoals Frankrijk,
Duitsland en Italië.
Ook hebben we dit jaar voor het eerst in Denemarken
gespeeld. Maar het publiek is hier het leukst.
Mensen gaan er echt voor zitten en zijn vol aandacht
naar wat je speelt en zingt.
Hier wordt meer gewaardeerd wat we doen als
bijvoorbeeld thuis in Canada.
Daar zijn we de zoveelste getalenteerde band die
de kroeg komt vullen in de week.
Mensen zien daar zoveel bands en kennen ons intussen
zo goed dat ze niet echt meer geinteresseerd zijn.
Spelen jullie liever voor luisterpubliek of danspubliek? Liever voor een luisterpubliek want daar kunnen wij meer
mee communiceren en daar heb je als band zijnde meer
aandacht van. Voor ons is de interactie met het publiek
gewoon heel belangrijk.
Jullie beheersen meerdere genres, wat spelen jullie het liefst? Kurk: Ja we spelen Jazz, Rock, Bluegrass en moderne country.
Maar het allerleukste vinden we de traditionele country.
Dat ligt ons het meest aan het hart.
Tsja en dan is het tijd voor de heren om te gaan beginnen.
Roger Salomon geeft nog gauw te kennen dat hij al 60 jaar
oud is en zijn vingers stijf beginnen te worden.
Maar drummen kan ik nog wel een beetje meld hij met een
knipoog.
Al bij de eerste klanken van Steve's gitaar kun je merken
dat hij de Awards niet voor niets heeft gekregen.
Wat kan die man gitaar spelen.
Hij heeft er duidelijk plezier in.
Ook de interactie met de andere leden van de band is goed
en ontspannen. Het is duidelijk dat ze goed op elkaar zijn
ingespeeld en er duidelijk lol in hebben.
Constant word het publiek erbij betrokken en de heren
spelen bekende meezing liedjes maar ook ingewikkelde
instrumentale stukken waarbij het tempo varieerd van
een langzame wals tot uptempo swing
En Roger Salomon had gelijk. Hij kan nog steeds drummen ondanks zijn leeftijd en stijve vingers.
Ik denk dat niet veel mensen hem nadoen op die leeftijd.